I Like Groningen
  • Zomer!

    Zomer!

    Het zal je niet ontgaan zijn: Groningen bloeit weer op! Er hangt weer was aan waslijnen buiten, mensen dragen een constante glimlach en de... lees meer

  • Op stap in Groningen stad

    Op stap in Groningen stad

    Op stap in Groningen is een feest, de hele week door! Zonder sluitingstijden kan je op stap tot in de kleine uurtjes.... lees meer

  • Shoppen in Groningen

    Shoppen in Groningen

    Dat Groningen onlangs is uitgeroepen tot Beste Binnenstad van Nederland wekt geen verbazing.... lees meer

  • Zomer!
  • Op stap in Groningen stad
  • Shoppen in Groningen

Ode aan de Kiosk

vrijdag 13 april 2012 14:26 door Nicole van den Berg
Ode aan de Kiosk
38
+1

Enige maanden geleden ging er een golf van opwinding door Groningen: de hippe koffieketen Starbucks kwam eindelijk naar het Noorden om het station wat op te fleuren. Voortaan zouden ook nuchtere Groningers geroutineerd een 'grande caffè caramel brulée latte met sojamelk to go' kunnen bestellen en zich daarbij een heuse filmster wanen. Voor menigeen reden tot vreugde.


Ik, daarentegen, werd overvallen door een lichte paniek toen ik het Starbucks-nieuws hoorde. Hippe winkelformules, eindeloze keuzemogelijkheden en exotische benamingen maken me bang. Dat mogen jullie best weten.


Onmiddellijk dacht ik terug aan het fiasco dat zich voltrok toen ik eerder in mijn leven eens probeerde een belegd broodje te bestellen bij winkelketen Subway. Naïef als ik was, dacht ik dat ik best gewoon het 'broodje tomaat-mozzarella' kon bestellen dat zo mooi op de posters in de winkelruiten stond afgebeeld. Niets bleek minder waar.


Vrolijk was ik de winkel binnengelopen en had ik gesproken: “Ik wil graag dat broodje met tomaat en mozzarella, alsjeblieft.” Ik wees naar het broodje op de poster. Vreemd genoeg keek het meisje achter de toonbank me slechts schaapachtig aan.


“Ja, maar welk bróódje wilt u?” vroeg ze plots hard en dwingend.


Haastig wees ik nogmaals naar het broodje op de poster. “Die dus. Met die tomaten,” zei ik.


Het meisje rolde met haar ogen. “U moet links beginnen, mevrouw. Op welk broodje wilt u het?”


Ik begreep niets van wat ze zei. Een broodje tomaat-mozzarella op een broodje? Ik zat helemaal niet te wachten op een soort Broodjes-Inception. Ik wilde gewoon het broodje van de poster.


“Welk broodje gebruik je meestal voor een broodje tomaat-mozzarella?” vroeg ik voorzichtig. “Doe maar gewoon het standaardbroodje – zoals op de poster?”


Diepe zucht.


Getergd legde het meisje uit dat ik mijn broodje van begin tot eind zelf moest samenstellen. Ik moest wel acht keuzes maken, in plaats van één.


Opgejaagd doorliep ik het eindeloze stappenplan. Hongerige mensen achter mij zuchtten en steunden. Uiteindelijk verliet ik de zaak met een broodje vol willekeurige ingrediënten, een dikke klodder mayonaise en een gekrenkt ego.


Bang voor een soortgelijk fiasco en een teveel aan keuzestress, durfde ik dus lange tijd de befaamde Starbucks te Groningen niet te betreden. Inmiddels heb ik er – onder begeleiding – twee keer een koffie-achtige substantie gedronken die voortreffelijk smaakte, maar evengoed een onuitspreekbare naam droeg. Ik kon het niet helpen me af te vragen wat er eigenlijk zou gebeuren wanneer je het waagde 'gewoon koffie' te bestellen. Vragende blikken? Een hysterisch lachsalvo?


Gelukkig is er voor de mensen die alle andere dingen al complex genoeg vinden altijd nog de oude vertrouwde Kiosk – waar een simpel 'koffie, graag' volstaat en het leven weer heel even overzichtelijk lijkt. Fantastische winkelformule, toch?






Desdonderdag 29 december 2011 om 18:31
Ik vind dat dat gewoon moet kunnen hoor: "koffie graag" zeggen. Een broodje met hamburger hoorde ik ook zo vaak toen ik nog als armzalig studentje bij de Mcdonalds werkte


Facebook
Verken Groningen! grotere kaart