I Like Groningen
  • Zomer!

    Zomer!

    Het zal je niet ontgaan zijn: Groningen bloeit weer op! Er hangt weer was aan waslijnen buiten, mensen dragen een constante glimlach en de... lees meer

  • Op stap in Groningen stad

    Op stap in Groningen stad

    Op stap in Groningen is een feest, de hele week door! Zonder sluitingstijden kan je op stap tot in de kleine uurtjes.... lees meer

  • Shoppen in Groningen

    Shoppen in Groningen

    Dat Groningen onlangs is uitgeroepen tot Beste Binnenstad van Nederland wekt geen verbazing.... lees meer

  • Zomer!
  • Op stap in Groningen stad
  • Shoppen in Groningen

Meneer Duif

vrijdag 13 april 2012 14:26 door Nicole van den Berg
Meneer Duif
29
+1

Afgelopen zondagochtend stond ik bij het station op een bus naar Friesland te wachten. Het vroor, want de zwerver op de Museumbrug was er niet. Door de speakers van mijn koptelefoon klonk een nummer van Beck waarin, heel subtiel en perfect geïntegreerd in de muziek, het koeren van een duif te horen was.


Ik ging nogal op in die duiven-sample. Zozeer dat ik niet had opgemerkt dat er een man van een jaar of zestig recht voor mijn neus was gaan staan. Ik zag zijn mond bewegen, maar hoorde slechts het gekoer. De man leek sowieso wel een beetje op een duif: Rond en grijs, relatief klein hoofd. Beetje hulpeloos, net iets te beweeglijk.


Ik besloot mijn koptelefoon af te zetten.


“... -an het niet lezen, maar hij komt zo, toch?” Vragend wees de man naar het kaartje met de dienstregeling.


Ik keek eens goed. “Ja, hij komt zo,” antwoordde ik.


De man wreef in zijn handen. Plots haalde hij een verfrommelde flyer uit zijn jaszak.


“VLOOIENMARKT” stond erop. Meneer Duif, zoals ik hem inmiddels had genoemd, keek me grijnzend aan.


“Gaat u daarheen?” vroeg ik.


Hij knikte hevig. “Jááá, ja. Het is in een grote hal! Machtig mooi. Ik koop straks een gehaktbal.”


“Altijd goed,” zei ik. Ik kon me niet heugen wanneer ik voor het laatst een gehaktbal had gegeten. Maar ik mocht meneer Duif wel.


“En dan bestel ik er stiekem een biertje bij, he!” glunderde de man. “Lekker, gehaktbal en een biertje. Zie je deze schoenen? Vijf euro! Op de vlooienmarkt!”


De man en ik keuvelden zo wat voort. Dat het eurokaartje helemaal geen eurokaartje was, maar – in feite – meer een ééneurovijftigkaartje. Weer die gehaktballen. En dat er volgende week ook een vlooienmarkt in Eelde zou zijn.


Al snel kwam de bus van meneer Duif. Opgetogen zocht hij een plaats ter hoogte van het bushokje en lachte naar me vanachter het raam. Ik zwaaide.


Eenmaal begonnen aan mijn eigen reis luisterde ik opnieuw naar het nummer van Beck. Ik dacht aan de vieze, vette patatduiven die zichzelf op de Vismarkt stelselmatig voor mijn fiets werpen – en zwoor ze nooit meer te vervloeken.






greetdonderdag 9 februari 2012 om 00:28
heerlijk schrijfstijl heb je toch! je ziet het tafereel zich voor je ogen afspelen! Leuk!!
Wendy Helderwoensdag 8 februari 2012 om 22:49
Mooi geschreven en beleef het met je mee ! super schrijfster ,ga zo door
Nicolewoensdag 8 februari 2012 om 14:38
Dankjulliewel!
Bramwoensdag 8 februari 2012 om 01:18
Haha! Deze is leuk!
Desdinsdag 7 februari 2012 om 18:23
das weer een heel mooi stukje Nicole!


Facebook
Verken Groningen! grotere kaart